*****************


SLOWO TYGODNIA - 31 pazdziernik 2003


*****************

"Powierz Panu swe dzielo, a spelnia sie twoje zamiary."
Ksiega Przyslow 16:3

*****************

Potrafisz
przyjsc w drugim czlowieku
W wypelnionym jego sercu Twoja miloscia
glebia uczucia
glebia milosci
w dotknieciu kojacym burze
w szepcie jak Twoje milczenie
w spojrzeniu pelnym oddania
w powietrzu czystym naszymi myslami

Monika Sawka


*****************


SWIADECTWO
"Jezus rozwiazal moj problem"

Mam na imie Beata. W moim domu nie wspominano o Bogu. Moj ojciec byl
zagorzalym komunista. Kiedy wracam wspomnieniami kilkanascie lat wstecz,
pamietam wstrzasajace sce­ny, ktorych bylam swiadkiem. Ojciec
znecal sie nad matka, ktora czesto pila alkohol. Rzadko byla w domu, bardzo
tesknilam za nia. To wszystko bardzo przezywalam. Kiedy zaczelam chodzic do
szkoly, moj ojciec, chcoac mi zapew­nic normalna opieke, zmuszony byl oddac
mnie siostrze, ktora byla juz za­mezna. Jesli chodzi o moje potrzeby
materialne, raczej niczego mi nie bra­kowalo.
Mimo to czulam sie nieszczesliwa, gdyz nie bylam akceptowana, czulam, ze
wszystkim przeszkadzam. Tak do­rastalam, otoczona chlodem i niena­wiscia.
Juz od najmlodszych lat
inte­resowalam sie bardzo malarstwem. Z biegiein czasu coraz bardziej mnie
to fascynowalo. Wiele osob zachwycalo sie moimi zdolnosciami, wiec
postano­wilam poswiecic sie temu calkowicie i zostac artysta-plastykiem.
Stalo sie to moim celem zyciowym. Niestety, nie u­dalo mi sie dostac do
Liceum Plastycz­nego, o ktorym marzylam. Przezylam
wtedy wielka tragedie. Moje marzenia i ambicje legly w gruzach. Tato bardzo
sie zawiodl na mnie, bylam skreslona. Poszlam do innej szkoly, ale tak
nap­rawde to przestalo mi zalezec na zyciu. Stracilam poczucie wartosci.
Jej miej­sce zajela pustka. Probowalam zaglu­szyc ja w sobie, chodzac na
dyskoteki, do kina, bezustannie sluchalam mu­zyki rockowej, lecz to nie
pomoglo. Nie cieszylo mnie to, co innych. Chociaz mialam przyjaciol, czulam
sic bardzo samotna, poniewaz oni nie rozumieli mnie. Caly swiat wydal mi
sie okrutny i zly. Czulam sic zagubiona. Pojawil sie we mnie zal, ktory
pozniej przeksz­talcil sie w gniew. Stalam sie bardzo zlosliwa. Rozpierala
mnie nienawisc.
Kiedy czasem patrzylam na siebie w lustro, balam sie. W przyplywie zlosci
niszczylam co mialam pod reka. Niek­torzyy unikali mnie. Znienawidzilam
siebie, rowniez swoje zycie. Wiedzia­lam, ze nie jestem nikomu potrzebna.
W koncu postanowilam skonczyc ze soba. Samobojstwo wymaga wielkiej odwagi,
ale ja pragnelam umrzec, chcialam uciec od tego swiata, od zlych ludzi.
Szukalam smierci, ale ona jakby mnie omijala. Jednak prawdzi­we "pieklo"
zaczelo sie wtedy, gdy po­jawily sie koszmary nocne. Bardzo czesto zrywalam
sie ze snu z krzy­kiem. To, co widzialam, przeszywalo mnie groza, widzialam
straszne posta­cie. Przypomnialam sobie, ze kiedys
mowiono mi o niebie. Wiedzialam, ze dzieje sie ze mna cos zlego. Staczalam
sie w przepasc, a raczej cos mnie w nia spychalo, jakies zlo. Nie moglam
sobie z tym poradzic. Probowalam z kims porozmawiac, ale nikt mnie nie
rozu­mial. Wszyscy sie ode mnie odwrocili. Wtedy ogarnela mnie czarna
samot­nosc i beznadziejnosc. Zrozumialam, ze nikt mi nie pomoze.
Wydawalo mi sie, ze stoje gdzies na uboczu, jak cien, ktorego nikt nie
wi­dzi, a zycie przeplywa gdzies obok m­nie, zupelnie jakbym umarla. Wiele
myslalam nad tym, czemu takie jest moje zycie. Dlaczego drecza mnie
koszmary i nocne zjawy, ktore byly tak rzeczywiste. Czy naprawde nie ma dla
mnie ratunku? Czy Bog istnieje?
Pewnego dnia wypowiedzialam pla­czac takie slowa: "Boze, jesli istnie­jesz,
to prosze Cie, pomoz mi albo mnie zabij" Od tamtego czasu zacze­lam szukac
Boga. Czytalam Biblie, wiedzialam, ze tylko On mi moze po­moc.
Pewnego razu idac ulica zoba­czylam plakat z napisem "Jezus roz­wiaze twoj
problem". Kiedy widzialam slowo "Jezus" czulam wewnetrzna tes­knote. To
bylo zaproszenie na dwuty­godniowa ewangelizacje. Bardzo chcialam tam
pojsc, lecz balam sie. Pragnienie poznania Boga jednak zwyciezylo. Kiedy
znalazlam sie pod namiotem misyjnym, odczulam at­mosfere ciepla.
Bardzo sie ucieszylam, gdy uslysza­lam jak kaznodzieja mowi o Jezusie. Ze
on zyje, ze kocha bardzo ludzi i kaz­demu chce pomoc. Czulam, ze mowi do
mnie, chociaz bylo tam duzo ludzi.
To, co zobaczylam, bylo cudowne; wi­dzialam, jak inni ludzie szczerze
wiel­bia Boga, widzialam radosc na ich twarzach. Byli tak szczesliwi.
Pozniej bylo wezwanie, dla tych ktorzy chca przyjac Jezusa do swojego
serca. Bar­dzo tego pragnelam, ale bylam zbyt niesmiala. W moim wnetrzu
odbywala sie walka. Jednak pokonalam strach i wyszlam rowniez do przodu,
aby sie o mnie modlono.
W chwili, gdy oddalam serce Jezuso­wi, bardzo plakalam. Zlosc i za1
wyply­nely ze mnie i wypelnil mnie wielki po­koj i szczescie, ktorego nigdy
przed­tem nie znalam. Jezus byl przy mnie, czulam Jego obecnosc. To jest
cudow­ne uczucie. On zmienil moje lzy smut­ku we lzy radosci. To byl
najpiekniej­szy dzien w moim zyciu.
Widzialam, jak Bog uzdrawial in­nych ludzi. Wprost trudno opisac ra­dosc,
ktora przezylam kiedy poznalam Boga. Wtedy gdy wszyscy sie ode mnie
odwrocili, przyszedl Jezus, uslyszal moje wolanie. On wyprowadzil mnie z
najwiekszego mroku. Tak bardzo ko­cham Boga. Jestem szczesliwa, ze mo­ge
byc dzieckiem Bozym, juz nie dre­cza mnie koszmary. Rowniez moja siostra,
brat i siostrzeniec oddali swo­je serca Bogu.
Wiem, ze juz nigdy nie targne sie na swoje zycie bo jest Ktos, kto m­nie
kocha i bede juz zawsze z Nim.
"Chocby ojciec i matka mnie opusci­li Pan jednak mnie przygarnie" (Psalm 27:10)


*****************


Z Bozym blogoslawienstwem,





Polska Misja Chrzescijanska
http://www.polska-misja.com